|
|
|
|
|
||
|
+
نوشته شده در دوشنبه بیست و نهم اسفند 1384ساعت 5:46 توسط سيدحسين قاسمي
|
|
||
|
|
|
|
|
تكلم حق مسلم هر كودك است . << هلن كلر >>
هلن كلر كه از زمان نوزادى ناشنوا و نابینا بود، توانست به يكى از مشهورترين خطيبان و نويسندگان تبديل شود.هلن آدامز كلر در ۲۷ ژوئن سال ۱۸۸۰ در مزرعه اى در ايالت آلاباماى آمريكا به دنيا آمد. در ۱۸ ماهگى به بيمارى مرموزى دچار شد و حواس شنوايى و بينايى خود را از دست داد. تا چهار سالگى در سكوت كامل و به عنوان كودك ياغى در خانه زيست. هلن در ۶ سالگى تحت تعليم خاص كودكان نابينا و ناشنوا قرار گرفت و والدين او، هلن را نزد الكساندر گراهام بل بردند كه توانسته بود روش هاى تازه اى در آموزش به ناشنوايان ابداع كند. گراهام بل به پدر و مادر هلن توصيه كرد تا يك معلم خصوصى از مؤسسه پركينز در بوستون را استخدام كنند.
معلم ۲۰ ساله، آن سوليوان از بينايى ضعيفى برخوردار بود و حدود ۲۰ درصد بينايى داشت. در موسسه پركينز و در كار با يك كودك نابينا و ناشنوا توانست روش انتقال الفبا از طريق تماس با كف دست و توسط انگشتان را پايه گذارى كند. به محض ورود به مزرعه، آموزش به هلن را آغاز كرد و در روزهاى آتى توانست نخستين كلمه را به هلن بياموزد: «آب». هلن بعد ها در مورد نخستين لغت گفت: «آن زمان احساس كردم آب در هنگام عبور از روى دست احساس خيلى خوبى مى دهد. اين احساس بود كه روح من را بيدار كرد و نور، اميد و آزادى را در من زنده كرد.» تحت تعاليم سوليوان، هلن توانست به پيشرفت زيادى دست يابد و طى چند روز حداقل ۱۲ لغت مى آموخت. پس از يك ماه جمله سازى را ياد گرفت و به زودى توانست خواندن كتاب را آغاز كند. در هفت سالگى، براى نخستين بار از مؤسسه پركينز ديدار كرد و توانست با خط بريل آشنا شود. تا سال ۱۸۹۰ در آنجا ماند و توانست با روش هاى گفت وگوى ناشنوايان آشنا شود و براساس آن صحبت كند.در ۱۴ سالگى وارد مدرسه ناشنوايان نيويورك شد. با كمك و همراهى سوليوان كه حروف را براى او كف دست هجى مى كرد، توانست دو سال بعد در مدرسه دختران كمبريج واقع در ماساچوست پذيرفته شود. در دانشگاه كتاب «داستان زندگى من» را نوشت.
پس از دانشگاه بود كه كلر كار نويسندگى را به طور جدى ادامه داد. «دنيايى كه من در آن زندگى مى كنم»(۱۹۰۸)، «بيرون در تاريكى»(۱۹۱۳)، دين من(۱۹۲۷) و معلم (۱۹۵۵) از كارهاى شاخص او به شمار مى آيند. به خاطر فعاليت ها و سخنرانى هاى خود توانست در سال ۱۹۶۴ مدال آزادى را از رئيس جمهور آمريكا ليندون جانسون، دريافت كند. در سال ۱۹۶۸ در وست پورت و در سن ۸۷ سالگى درگذشت.
|
||
|
+
نوشته شده در جمعه بیست و ششم اسفند 1384ساعت 8:34 توسط سيدحسين قاسمي
|
|
||