شعله ی عشق

اين حسين گوهر زيباست به درياي وجود
                                     اين حسين شعله ی عشق است سراپا به سجود
 اين حسين شيفته ي روي دلارام چنان
                                         كه به صحراي بلا  كرده  فدا بود و نبود
 اين حسين آن گل پرپر شده ي راه خدا
                                         ترك جان و سر و فرزند و عزيزان بنمود
 او جگر گوشه ي زهراست مرا جان به فداش
                                         سر نباشد به فداي قدمش گو كه چه سود؟
 شفق از خون حسين كرده به بر زيور عشق
                                         كه چنين سرخ و مزيّن شد و آمد به وجود

 واما تو ای حسین! با تو چه بگویم؟ شب تاریک و بیم موج و گردابی چنین حائل.

  و تو ای چراغ راه! ای کشتی نجات! ای خونی که از آن نقطه زهراب جا به جا میتپید

  و میجوشید و در بستر زمان جاری هستی و بر همه ي نسلها می گذری و از زمین

  حاصل خیز راستی را سیراب خون میکنی و بذر شایسته را در زیر خاک

  میشکافی و میشکوفانی و نهال تشنه ای را به برگ و بار و خرمی مینشانی.

  آه. آری! ای آموزگار بزرگ شهادت! برقی از آن نور را بر این شبستان سیاه و نومید

   ما بیفکن. قطره ای از آن خون را در بستر خشکیده و نیم مرده ما جاری ساز.

  و کفی از آتش آن صحرای آتش خیز را به این زمستان سرد و فسرده ما بدم.

  ای که مرگ سرخ را برگزیدی تا عاشقانت را از مرگ سیاه برهانی. تا با هر قطره خونت

  ملتی را حیات بخشی و تاریخی را به تپش آری و کالبد مرده و فسرده عهدی را

  گرم کنی و بدان جوشش و خروش و زندگی و عشق و امید دهی.

 ایمان ما، ملت ما، تاریخ فردای ما، کالبد مرده ی زمان ما، به تو و خون تو محتاج است.

** معلّم شهيد دكتر شريعتي **